پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران با همکاری انجمن پلیمر ایران مجله علوم و تکنولوژی پلیمر 10163255 34 2 2021 06 22 Stabilization of Polymer Solar Cells and Their Importance in Photovoltaic Sys‌tems پایدارسازی سلول‌های خورشیدی پلیمری و اهمیت آن‌ها‌ در سامانه‌های فوتوولتایی 99 129 1807 10.22063/jipst.2021.1807 FA سمیرا آقبلاغی تبریز، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی شیمی، صندوق پستی 5375171379 امید محمدی ونیار تبریز، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی شیمی، صندوق پستی 5375171379 صالحه عباسپور دامغان، دانشگاه دامغان، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی مکانیک، صندوق پستی 41167-36716 Journal Article 2021 07 14 Nowadays, the use of renewable energy resources has been considered as one of the imminent issues in human life. By converting solar energy into electricity, solar cells can meet mos‌t of the needs of communities for domes‌tic and indus‌trial use. Meanwhile, polymer solar cells have received much attention in recent years for their acceptable performance and easy manufacturing method. Nevertheless, researchers are trying to simultaneously decrease the cos‌t of preparation and increase efficiency. In addition to the high efficacy of polymer solar cells, their s‌tability in the manufacturing process is a challenge. For decades, rapid advances in photovoltaic cells have s‌trongly linked the world of polymers and photovoltaic energies. Stable solar cells can be used in a variety of applications, such as space s‌tation equipment, solar vehicles, sensors, traffic lights, clocks and watches and more. Due to their high sensitivity to environmental factors, degradability and susceptibility to oxidation, polymer solar cells are very important in performance and s‌tability. Polymer solar cells with high sensitivity to environmental factors and configuration containing of degradable and oxidizing materials have attached much attention in the discussion of s‌tability and performance. In the present s‌tudy, effective properties in reducing the s‌tability of polymer solar cells, including semi-s‌table morphology, oxygen, heat, s‌tress, etc., will be discussed. Moreover, outs‌tanding methods for increasing s‌tability such as architectural manipulation and morphology of the active layer, reverse configuration, optimization of buffer layers, s‌table electrodes, molecular res‌tructuring of polymers and other components, etc. are reviewed and in each section, the principal researches are briefly discussed.  استفاده از انرژی‌های پاک یکی از دغدغه‌های اجتناب‌ناپذیر جوامع امروزی است. سلول‌های خورشیدی با تبدیل نور خورشید به جریان الکتریسیته می‌توانند پاسخگوی بخش بزرگی از نیازهای انسان امروزی به انرژی برق در مصارف خانگی و صنعتی باشند. از این میان، سلول‌های خورشیدی پلیمری به‌دلیل داشتن بازده مناسب و روش ساخت آسان در سال‌های اخیر مورد توجه زیادی قرارگرفته‌اند. با وجود این، پژوهشگران در تلاش هستند، ضمن کاهش هزینه‌ ساخت این نوع سلول‌های خورشیدی، بازده آن‌ها را نیز افزایش دهند. افزون بر کارایی زیاد سلول‌های خورشیدی پلیمری، پایداری آن‌ها نیز مسئله‌ای بسیار تعیین‌کننده در ساخت این نوع سامانه‌هاست. پیشرفت‌های سریع در زمینه سلول‌های فوتوولتایی از چند دهه‌ پیش به مرحله‌ای رسیده است که میان دنیای پلیمر و استفاده از نور خورشید برای تولید انرژی، پیوند عمیق و ناگسستنی ایجاد کرده است. سلول‌های خورشیدی پایدار در کاربردهای مختلفی همچون تجهیزات ایستگاه‌های فضایی، ماشین‌های خورشیدی، حسگرها، چراغ‌های راهنمایی و ساعت‌های خانگی و مچی استفاده می‌شوند. سلول‌های خورشیدی پلیمری با داشتن حساسیت زیاد در برابر عوامل محیطی و پیکربندی متشکل از مواد تخریب‌پذیر و اکسیدشونده توجه زیادی را در بحث پایداری و عملکرد جلب کرده‌اند. در این مقاله، عوامل اثرگذار بر کاهش پایداری سلول‌های خورشیدی پلیمری نظیر شکل‌شناسی نیمه‌پایدار، اکسیژن، گرما و تنش مکانیکی بحث می‌شود. افزون ‌بر این، راهکارهای افزایش پایداری نظیر دستکاری ساختار شیمیایی و شکل‌شناسی لایه‌ فعال، هندسه‌ وارون، بهینه‌سازی لایه‌های بافری، الکترودهای پایدار و تغییر ساختار مولکولی پلیمرها و سایر اجزا مرور شده و در هر بخش به‌اختصار کارهای شاخص انجام‌شده توضیح داده می‌شوند. http://jips.ippi.ac.ir/article_1807_d098f0da97a924014db739912279bbb9.pdf

پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران با همکاری انجمن پلیمر ایران مجله علوم و تکنولوژی پلیمر 10163255 34 2 2021 06 22 Dispersion of Glycidyl POSS-modified Silica Nanoparticles in Epoxy پراکنش نانوذرات سیلیکای اصلاح‌شده با سیلسسکویی‌اکسان‌گلیسیدل اتردار اولیگومری چندوجهی در رزین اپوکسی 131 142 1809 10.22063/jipst.2021.1809 FA محمدصالح بردبار تهران، پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران، پژوهشکده فرایند، گروه چسب و رزین، صندوق پستی 112-14975 علی سلیمی تهران، پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران، پژوهشکده فرایند، گروه چسب و رزین، صندوق پستی 112-14975 مجید کریمی تهران، پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران، پژوهشکده مهندسی، گروه مهندسی پلیمریزاسیون، صندوق پستی 112-14975 Journal Article 2021 07 14 <strong>Hypothesis</strong>: Proper dispersion of silica nanoparticles in epoxy resin leads to promising improvements in mechanical and thermal properties of nanocomposite. A comparative s‌tudy of dispersion between GPOSS-modified silica nanoparticles and neat silica nanoparticles shows a measure of GPOSS efficiency in dispersion of silica nanoparticles.<br /><strong>Methods</strong>: Nanoparticle dispersion was inves‌tigated through polymer cumulative behavior such as rheological parameters and viscosity measurement. Using the ultrasonic technique, a pre-dispersed compound containing 20 %wt silica nanoparticles and GPOSS was firs‌t prepared. The pre-dispersed compound was then diluted to a final percentage of silica nanoparticles of 2, 5 and 10 %wt. An atomic force microscope (AFM) was also used to further inves‌tigate the dispersion of silica nanoparticles in the pre-dispersed compound.<br /><strong>Findings</strong>: According to the rheometry tes‌t results, all samples with pre-dispersed compound showed lower viscosity than their corresponding counterparts. It seems that the GPOSS is able to lower the composition viscosity through minimizing interfacial interactions between silica nanoparticles as well as possible interactions between epoxy chains and silica nanoparticles. In comparison with the sample prepared without pre-dispersed compound, the viscosity of the composition containing 10% (wt) silica nanoparticles was dras‌tically reduced, i.e. from 246000 cP to 39000 cP. AFM surface images of the pre-dispersed compound represent the presence of particles with a s‌tatis‌tical accuracy of 95% in the range of 12 nm to 20 nm, proving that the silica nanoparticles are well dispersed in GPOSS. The interes‌ting finding of this s‌tudy was that a pre-dispersed compound of GPOSS and silica nanoparticles not only improves the dispersion of silica nanoparticles and hence the final mechanical properties, but also improves the easy use through reducing the viscosity of the epoxy-based composition. <strong>فرضیه</strong>: پراکنش مناسب پرکننده‌های معدنی از جمله نانوذرات سیلیکا در رزین اپوکسی، موجب بهبود امیدوارکننده خواص مکانیکی و گرمایی نانوکامپوزیت می‌شود. بررسی پراکنش نانوذرات سیلیکای اصلاح‌شده با سیلسسکویی‌اکسان گلیسیدل اتردار اولیگومری چندوجهی (GPOSS) و مقایسه آن با نمونه مرجع، بیانگر کارایی عامل GPOSS در پراکنش نانوسیلیکا درون رزین اپوکسی است. <br /><strong>روش‌ها:</strong> پراکنش نانوذرات در نانوکامپوزیت با بررسی رفتار تجمعی شامل تعیین پارامترهای رئولوژیکی و اندازه‌گیری گرانروی بررسی شد. ابتدا، به‌کمک فراصوت‌دهی، آمیزه‌ پیش‌پراکنشی‌ ‌دارای %20 وزنی نانوذرات سیلیکا و GPOSS تهیه شد. سپس، آمیزه با افزودن مقدار متناسب رزین اپوکسی، رقیق و مقدار درصد نانوذرات سیلیکا در ترکیب نهایی، به‌مقدار 2، 5 و %10 وزنی تنظیم شد. همچنین، برای بررسی پراکنش نانوذرات سیلیکا در آمیزه پیش‌پراکنشی، از میکروسکوپی نیروی اتمی استفاده شد.<br /><strong>یافته‌ها</strong>: با توجه به نتایج آزمایش رئومتری، تمام نمونه‌ها دارای آمیزه پراکنشی، نسبت به نمونه‌های مشابه خود گرانروی کمتری نشان دادند. به‌نظر می‌رسد، GPOSS با کمینه‌کردن برهم‌کنش‌های بین‌سطحی میان نانوذرات سیلیکا و نیز برهم‌کنش‌های احتمالی میان زنجیرهای اپوکسی و نانوذرات سیلییکا، گرانروی ترکیب را کاهش می‌دهد. در مقایسه با نمونه تهیه‌شده بدون آمیزه پیش‌پراکنشی، گرانروی ترکیب دارای %10 وزنی نانوذرات سیلیکا کاهش مشهودی را از 246000cP به 39000cP نشان داد. تصویر توپوگرافی میکروسکوپی نیروی اتمی از سطح آمیزه پیش‌پراکنشی نیز نمایانگر %95 جمعیت آماری نانوذرات با ابعاد در محدوده  20nm-12 است. در واقع، استفاده از آمیزه پیش‌پراکنشی، ضمن بهبود پراکنش نانوذرات سیلیکا و در نتیجه بهبود خواص نهایی،‌ موجب کاهش گرانروی نهایی محصول اپوکسی و در نتیجه بهبود فرایندپذیری و راحتی اعمال آن می‌شود http://jips.ippi.ac.ir/article_1809_82cdc3d41ee110f96e0534051ad53e4f.pdf

پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران با همکاری انجمن پلیمر ایران مجله علوم و تکنولوژی پلیمر 10163255 34 2 2021 06 22 Barium Ferrite-containing Polymer Composite Magnets: Magnetic and Mechanical Properties آهنربای کامپوزیتی پلیمری دارای باریم فریت: خواص مغناطیسی و مکانیکی 143 154 1810 10.22063/jipst.2021.1810 FA علیرضا ردائی یزد، دانشگاه یزد، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی شیمی و پلیمر، کد پستی 8915818411 محسن حکیمی یزد دانشگاه یزد، دانشکده علوم، گروه فیزیک، کد پستی 8915818411 الهام هاشمی سروستانی یزد، دانشگاه یزد، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی شیمی و پلیمر، کد پستی 8915818411 Journal Article 2021 07 14 <strong>Hypothesis</strong>: In recent years, much attention has been paid to the use of BaFe₁₂O₁₉ barium ferrite magnetic material in the manufacture of polymer composite magnets. Hence, nitrile butadiene rubber-polyvinyl chloride (NBR-PVC) polymer composite magnets containing barium ferrite alloy powder BaFe₁₂O₁₉ with particles less than 5 microns were made with optimal properties<br /><strong>Methods</strong>: The effect of different amounts of barium ferrite magnetic powder in the polymer subs‌trate on the magnetic, morphological and mechanical properties of barium ferrite polymer magnets was inves‌tigated using SEM images and VSM diagrams and tensile tes‌t.<br /><strong>Findings</strong>: NBR-PVC/ BaFe₁₂O₁₉ composite magnets containing 70 %wt NBR and 30 %wt PVC with 100 units of base rubber (phr) including 2 units of sulfur as baking agent, 4 units of zinc oxide as activator, 3 units of s‌tearic acid as lubricant, 2 units of tetramethyl thioram disulfide (TMTD) and 2 units of mercapto-benzythiazyl disulfide (MBTS) as accelerator and barium ferrite powder BaFe₁₂O₁₉ were fabricated with a particle size of less than 5 microns and a combination of different percentages as a magnetic agent. Among the samples made, N-P/F80 composite magnets with a ratio of 20:80 (powder:polymer) had the highes‌t saturation magnetism of Ms and the residual magnetization of Mr and the lowes‌t intrinsic coercivity of Hc. As expected, the bes‌t sample in terms of tensile s‌trength was N-P/F20 with a powder:polymer ratio of 80:20, and finally, according to all the results related to the magnetic, morphological and mechanical properties of the samples, the mos‌t suitable one in terms of good particle dispersion in the polymer subs‌trate and suitable tensile s‌trength and appropriate magnetic properties of N-P/F50 with 50:50 (powder:polymer) ratio was selected. <strong>فرضیه:</strong> در سال‌های اخیر، استفاده از ماده مغناطیسی باریم فریت BaFe₁₂O₁₉ در ساخت آهنرباهای کامپوزیتی پلیمری توجه بسیار زیادی را جلب کرده است. در این پژوهش، آهنرباهای کامپوزیتی پلیمری لاستیک نیتریل بوتا‌دی‌ان-پلی‌(وینیل کلرید) (NBR-PVC) دارای پودر آلیاژ باریم فریت <br />BaFe₁₂O₁₉ با ذرات کوچک‌تر از 5µm، با خواص بهینه ساخته شد. <br /><strong>روش‌ها:</strong> اثر مقدارهای مختلف پودر مغناطیسی باریم فریت در ماتریس پلیمری بر خواص مغناطیسی، شکل‌شناسی و مکانیکی آهنرباهای پلیمری باریم فریت با استفاده از عکس‌های SEM و نمودارهای VSM و آزمون کشش بررسی و مطالعه شد. <br /><strong>یافته‌ها:</strong> آهنرباهای کامپوزیتی NBR-PVC/BaFe₁₂O₁₉ شامل %70 وزنی NBR و %30 وزنی PVC ساخته شد که هر 100g لاستیک پایه دارای 2phr  گوگرد، 4phr روی اکسید، 3phr استئاریک اسید، 2phr  تترامتیل تیورام دی‌سولفید (TMTD) و 2phr  مرکاپتو بنزتیازیل دی‌سولفید (MBTS) و پودر فریت باریم  با اندازه ذرات کمتر از  5mm در ترکیب درصدهای مختلف به‌ترتیب به‌عنوان عامل پخت، فعال‌کننده، روان‌کننده، شتاب‌دهنده و عامل مغناطیسی بود. از میان نمونه‌های ساخته‌شده آهنرباهای کامپوزیتی N-P/F80 با نسبت 80/20 (پودر-پلیمر) دارای بیشترین مغناطش اشباع (M_s) و مغناطش باقی‌مانده (M_r) و کمترین مقدار وادارندگی ذاتی (H_c) بود. مطابق انتظار بهترین نمونه از لحاظ استحکام کششی نمونه N-P/F20 با نسبت (پودر-پلیمر) 20/80 بود و در نهایت با توجه به تمام نتایج مربوط به خواص مغناطیسی، شکل‌شناسی و مکانیکی نمونه‌ها، مناسب‌ترین نمونه مناسب از لحاظ پراکنش خوب ذرات در ماتریس پلیمری و استحکام کششی مناسب و خواص مغناطیسی مطلوب N-P/F50 نمونه با نسبت پودر-پلیمر 50/50 انتخاب شد. http://jips.ippi.ac.ir/article_1810_18240150eb962372e998b81fa9fcb4d6.pdf

پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران با همکاری انجمن پلیمر ایران مجله علوم و تکنولوژی پلیمر 10163255 34 2 2021 06 22 Thin Film Polyamide Membranes Containing Modified Manganese Dioxide Nanotubes for Removal of Sodium and Copper Ions کاربرد غشاهای لایه‌نازک پلی‌آمیدی دارای نانولوله‌های اصلاح‌شده منگنز اکسید برای حذف یون‌های سدیم و مس 155 172 1811 10.22063/jipst.2021.1811 FA زینب فلاح‌نژاد بابل، دانشگاه صنعتی نوشیروانی، دانشکده مهندسی شیمی،صندوق پستی 484 غلامرضا باکری جعفرکلائی بابل، دانشگاه صنعتی نوشیروانی، دانشکده مهندسی شیمی،صندوق پستی 484 احمد فوزی اسماعیل اسکودای، جوهور، دانشگاه صنعتی مالزی، مرکز تحقیقاتی فناوری‌های‌ غشایی پیشرفته Journal Article 2021 07 14 <strong>Hypothesis</strong>: Today, with the development of different indus tries and the disposal of untreated was tewaters, environmental pollution and pollution of water resources are increasing very rapidly. Membrane technology is an advanced and hopeful way to treat water and was tewater. Nanofiltration technology is widely used in water treatment and desalination of seawater.<br /><strong>Methods</strong>: The performance of thin film polyamide membranes containing unmodified and modified manganese dioxide nanotubes was inves tigated. After hydrothermal synthesis of manganese dioxide nanotubes, the inner surface of the nanotubes was modified with polydopamine, and then, their performance in thin film polyamide membranes (in terms of monovalent/divalent ions rejection and permeation flux) was inves tigated.<br /><strong>Findings</strong>: Unmodified and modified nanotubes were characterized by Fourier transform infrared spectroscopy (FTIR), Brunauer-Emmett-Teller (BET) and X-ray diffraction analysis (XRD). In addition, the morphology and s tructure of the thin film membranes were inves tigated by FESEM tes t and the performance of the membranes was s tudied in terms of permeation flux, contact angle and rejection of sodium and copper ions. The maximum pure water flux, 18.6 L/m²h, was obtained for the membrane containing 0.10 %wt modified nanotube; an increase of 21.88% compared to the neat membrane. Creation of tiny pores on the surface of the membranes through hydrophilic nanotubes resulted in higher flux while there are extra routes through the nanotubes for water permeation. The maximum rejection of sodium ion (97.02%) for the membrane containing 0.2 %wt modified nanotubes could be related to the s tacking of the nanotubes and more spatial hindrance, reduction in the diameter of the nanotube due to the coating and permeation of water through the nanotubes. <strong>فرضیه</strong>: امروزه با توسعه صنایع مختلف و تخلیه فاضلاب‌های صنعتی، آلودگی محیط‌زیست و منابع آبی به‌طور گسترده رو به افزایش است. فناوری غشایی روشی پیشرفته و امیدوارکننده برای تصفیه آب و پساب است که از این میان فناوری نانوفیلترکردن به‌طور گسترده در زمینه تصفیه آب و نمک‌زدایی آب دریا به‌کار گرفته می‌شود.<br /><strong>روش‌ها</strong>: در این پژوهش، عملکرد غشاهای نانوفیلتری لایه‌نازک پلی‌آمیدی دارای نانولوله‌های منگنز اکسید و نانولوله‌های منگنز اکسید اصلاح‌شده بررسی‌ شده است. پس از سنتز آب‌گرمایی نانولوله، سطح داخلی آن‌ها با پلی‌دوپامین اصلاح‌شده و سپس عملکرد آن‌ها در غشاهای لایه‌نازک پلی‌آمیدی (از ‌نظر پس‌زنی یون‌های تک‌ظرفیتی و دوظرفیتی و شار عبوری) بررسی شد. <br /><strong>یافته‌ها</strong>: ساختار نانولوله‌های اصلاح‌نشده و اصلاح‌شده با آزمون‌های طیف‌سنجی زیرقرمز تبدیل فوریه (FTIR)، اندازه‌گیری سطح ویژه (BET) و پراش‌سنجی پرتو X (XRD) تعیین شد. همچنین، شکل‌شناسی و ساختار غشاهای لایه‌نازک با میکروسکوپی الکترونی پویشی ارزیابی و عملکرد غشاها با اندازه‌گیری شار عبوری، زاویه تماس و مقدار پس‌زنی یون‌های سدیم و مس بررسی شد. غشای دارای %10/0 وزنی نانولوله اصلاح‌شده حداکثر مقدار شار آب خالص عبوری (L/m²h 6/18) را با افزایشی معادل %60/21 در مقایسه با غشا پایه نشان داد. آب‌دوست‌کردن نانولوله‌ها و ایجاد حفره‌های کوچک در سطح لایه‌نازک غشاها به افزایش شار عبوری منجر شده است، ضمن اینکه مسیر اضافی برای عبور آب از درون نانولوله‌ها نیز وجود دارد. حداکثر پس‌زنی یون سدیم (%02/97) برای غشای دارای %2/0 وزنی نانولوله اصلاح‌شده را می‌توان به قرارگیری نانولوله‌ها روی یکدیگر و ممانعت فضایی بیشتر، کاهش قطر داخلی نانولوله‌ها با پوشش‌دهی و عبور آب از درون نانولوله‌ها نسبت داد.<br /><br /> http://jips.ippi.ac.ir/article_1811_2b530f630ddf0823b47815a083ec1303.pdf

پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران با همکاری انجمن پلیمر ایران مجله علوم و تکنولوژی پلیمر 10163255 34 2 2021 06 22 Fibrous Structures Fabricated from Polylactic Acid and Nanofibrillated Chitosan/ Zinc Oxide Nanoparticles ساختارهای لیفی ساخته‌شده از پلی(‌لاکتیک اسید) و نانولیفچه‌های کیتوسان-نانوذرات روی اکسید 173 190 1812 10.22063/jipst.2021.1812 FA مرضیه رنجبر محمدی بناب، دانشگاه بناب، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی نساجی، کد پستی 5551761167 پریناز شکوری بناب، دانشگاه بناب، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی نساجی، کد پستی 5551761167 زهرا عرب‌بافرانی گرگان، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی گلستان، گروه بیوفیزیک، کد پستی 4934174515 عرفان ذبیحی گرگان، دانشگاه گلستان، گروه مهندسی پلیمر، کد پستی 79142-49361 Journal Article 2021 07 14 <strong>Hypothesis</strong>: Nowadays, the use of mixtures of natural and synthetic polymers in the production of biological scaffolds has been considered by researchers because of their ability to achieve the desired properties. <br /><strong>Methods</strong>: Nanofibers from polylactic acid (PLA) and nanofibrillated chitosan/zinc oxide nanoparticles (CS/ZnO) with three different blend ratios of 1:1, 2:1 and 1:0 were fabricated by electrospinning method. In order to reduce the number of experiments and thus reduce the cos‌t of materials and time, nine different experiments were performed using Taguchi tes‌t design method with three factors: PLA concentration (PLA 7, 9 and 11% by wt), CS/ZnO concentration (5, 10 and 20% by wt) and three different CS/ZnO ratios of 1:1, 2:1 and 1:0. The contact angle and morphology of the produced scaffolds were evaluated using scanning electron microscopy (SEM). <br /><strong>Findings</strong>: The results of scanning electron microscopy showed that with increasing PLA concentration, the beads and spindle-like morphologies are los‌t and the fibers are almos‌t smooth and uniform. The results showed that by increasing the CS/ZnO concentration from 5% to 20%, the diameter of nanofibers firs‌t decreased and then slightly increased. The contact angle of fabricated samples decreased with increasing CS/ZnO concentration from 5% to 10%. Also from the samples obtained by Taguchi method, nanofiber sample containing PLA (7%, CS/ZnO 2: 1) with CS/ZnO concentration of 10%, due to having a smaller diameter (345±30 nm), very thin s‌tructure and lower contact angle (101°) was reported as the optimal sample. The contact angle, morphology and surface roughness for the optimum sample were examined and the surface roughness for the optimal sample was about 178 nm. Cell culture s‌tudies on the optimal sample was successfully performed. <strong>فرضیه‌:</strong> امروزه استفاده از مخلوط پلیمرهای طبیعی و سنتزی در تولید داربست‌های زیستی به‌دلیل قابلیت دست‌یابی به ویژگی‌های مطلوب، مورد توجه پژوهشگران زیادی قرار گرفته است. <br /><strong>روش‌ها</strong>: در این پژوهش، مخلوط داربست‌های نانولیفی پلی(‌لاکتیک اسید) (PLA) با نانولیفچه‌ کیتوسان-نانوذرات روی اکسید (CS/ZnO) با سه ترکیب درصد 1:0، 1:1 و 2:1 با روش الکتروریسی تهیه شدند. همچنین، برای کاهش تعداد آزمایش‌ها و در نتیجه کاهش هزینه مواد مصرفی و زمان، به‌کمک طراحی آزمایش تاگوچی با سه عامل غلظت PLA، غلظت CS/ZnO و ترکیب درصد CS/ZnO در سه سطح متفاوت، 9 آزمایش مختلف طراحی شد. سپس، مقدار آب‌دوستی نمونه‌ها با اندازه‌گیری زاویه تماس و بررسی شکل‌شناسی داربست‌های تولیدی با میکروسکوپی الکترونی پویشی (SEM) ارزیابی شد.<br /><strong>یافته‌ها:</strong> نتایج میکروسکوپی الکترونی پویشی نشان داد، با افزایش غلظت PLA، ساختار دانه‌تسبیحی، بیدمانند و دوکی‌‌ نمونه‌ها از بین رفته و الیاف تقریباً صاف و یکنواختی به‌دست می‌آیند. طبق بررسی نتایج، با افزایش غلظت CS/ZnO از %5 به %20، قطر نانوالیاف ابتدا کاهش سپس کمی افزایش یافت. با افزایش غلظت CS/ZnO از %5 به %10 زاویه تماس کاهش یافت. همچنین، نمونه نانولیفی دارای %10 (2:1) CS/ZnO و PLA%8wt به‌عنوان نمونه بهینه پیشنهاد شد که به‌دلیل داشتن قطر کمترئ( 38/345nm) و ساختاری خیلی نازک و زاویه تماس کمتر (°101) به‌عنوان نمونه بهینه گزارش شد. سپس زاویه تماس، شکل‌شناسی و زبری سطح نمونه بهینه بررسی و گزارش شد. مقدار زبری سطح برای نمونه بهینه حدود 178nm  بود. کشت سلول‌های فیبروبلاست روی نمونه بهینه نیز با موفقیت انجام شد که این نمونه رفتار زیست‌سازگاری مناسبی نشان داد. http://jips.ippi.ac.ir/article_1812_001ebd1fd39c8a1b4e834f148819286b.pdf

پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران با همکاری انجمن پلیمر ایران مجله علوم و تکنولوژی پلیمر 10163255 34 2 2021 06 22 Effect of Nucleating Agent Concentration on Non-Isothermal Melt Crys‌tallization Kinetics of b-Nucleated Impact Polypropylene Copolymer اثر غلظت عامل هسته‌زا بر سینتیک بلورش مذاب ناهم‌دمای کوپلیمر ضربه‌ای پلی‌پروپیلن در هسته‌زایی بتا 191 202 1813 10.22063/jipst.2021.1813 FA مینا فراهانی تهران، پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران، پژوهشکده فرایند، گروه پلاستیک، صندوق پستی 112- 14975 یوسف جهانی تهران، پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران، پژوهشکده فرایند، گروه پلاستیک، صندوق پستی 112- 14975 Journal Article 2021 07 19 <strong>Hypothesis</strong>: b-Nucleation in synergy to rubbery phase of impact polypropylene copolymer (b-IPC) leads to enhanced impact s‌trength at low temperature. The extent of crys‌tallinity is a major factor affecting the mechanical performance and impact s‌trength. An important s‌tep to develop the application of this polymer on indus‌trial scale is to s‌tudy its crys‌tallization kinetics especially in non-isothermal mode which is more closely related to indus‌trial processes. For this purpose, the effect of beta nucleating agent concentration on the non-isothermal crys‌tallization kinetics of µ-IPC has been inves‌tigated in this article by theoretical models. <br /><strong>Methods</strong>: Non-isothermal melt crys‌tallization kinetics of b-IPC samples with two different amounts of calcium pimelate as the beta nucleating agent, prepared in solution blending method, was inves‌tigated at various heating rates of 1, 10 and <br />25°C/min using differential scanning calorimetry.<br /><strong>Findings</strong>: The results showed that the total crys‌tallinity improved by increasing the content of b-nucleating agent (b-NA). Also, increasing the cooling rate and increasing the concentration of the nucleating agent were in favor of beta crys‌tal formation. On the other hand, the results of calculating the half-time for crys‌tallization, changes in conversion rate with relative crys‌tallization, Mo's analysis and the evaluated activation energy based on Kissinger method showed that the higher the share of beta crys‌tal and the lower the share of alpha, the crys‌tallization kinetics of b-IPC slowed down. Therefore, increasing the concentration of beta nucleating agent reduces the rate of crys‌tallization of b-IPC. The Ozawa model was not accurate enough due to the presence of secondary crys‌tallization, while the Mo's analysis was well able to elucidate the effect of the concentration of the nucleating agent on the crys‌tallization kinetics. <strong>فرضیه</strong>: ‌هسته‌زایی بتا در هم‌افزایی به فاز لاستیکی کوپلیمر ضربه‌ای پلی‌پروپیلن (b-IPC) موجب افزایش استحکام ضربه‌ای در دمای کم می‌شود. مقدار بلورش عامل اصلی مؤثر بر عملکرد مکانیکی و استحکام ضربه‌ای است. گام مهم در توسعه کاربرد این پلیمر در مقیاس صنعتی، مطالعه سینتیک بلورش آن به‌ویژه در حالت ناهم‌دماست که با فرایندهای صنعتی ارتباط بیشتری دارد. بدین‌منظور، در این مقاله اثر غلظت عامل هسته‌زای ‌‌b بر سینتیک بلورش ناهم‌دمای b-IPC با مدل‌های نظری بررسی شده است.<br /><strong>روش‌ها:</strong> سینتیک بلورش مذاب ناهم‌دمای نمونه‌های b-IPC با دو مقدار مختلف کلسیم پیملات به‌عنوان عامل هسته‌زای بتا که با روش اختلاط محلولی تهیه شده بودند، در سرعت‌های مختلف سرمایش (1، 10 و 25C/min) به‌کمک گرماسنجی پویشی تفاضلی (DSC) بررسی شد. همچنین، برای تأیید تشکیل فاز بلوری b، الگوی پراش پرتو X برای کوپلیمر ضربه‌ای پلی‌پروپیلن دارای عامل هسته‌زای بتا تهیه شد. <br /><strong>یافته‌ها:</strong> نتایج نشان داد، با افزایش غلظت عامل هسته‌زا بتا، مقدار بلورش کلی نمونه افزایش یافت. همچنین، افزایش سرعت سرمایش و غلظت عامل هسته‌زا به نفع تشکیل بلور بتا بود. از سوی دیگر، نتایج محاسبه زمان نیمه‌عمر بلورش، تغییرات سرعت تبدیل با بلورش نسبی، تحلیل سینتیکی Mo و ارزیابی انرژی فعال‌سازی براساس روش Kissinger نشان داد، هر چقدر سهم بلور بتا بیشتر و سهم a کمتر باشد، سینتیک بلورش کندتر می‌شود. بنابراین، افزایش غلظت عامل هسته‌زای بتا سبب کاهش سرعت بلورش می‌شود. مدل سنتیکی Ozawa به‌دلیل وجود عامل هسته‌زا و نیز بلورش ثانویه، ناکارآمد بود، درحالی که تحلیل Mo به‌خوبی توانست اثر غلظت عامل هسته‌زا را بر سینتیک بلورش روشن سازد. http://jips.ippi.ac.ir/article_1813_d669a34eac068176171829f31d694298.pdf