پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران با همکاری انجمن پلیمر ایران مجله علوم و تکنولوژی پلیمر 10163255 38 6 2026 02 20 Physico-Chemical Properties of a Three-Component Hydrogel Composed of Tragacanth, Chitosan, and Alginate, Activated by Cold Plasma Technology خواص فیزیکی -شیمیایی هیدروژل سه‌جزئی شامل کتیرا، کیتوسان و آلژینات، فعال‌شده با فناوری پلاسمای سرد 2187 10.22063/jipst.2026.35831.2443 FA زینب شورچی دانشگاه گیلان، دانشکده فنی، گروه نساجی، صندوق پستی 3756 مرجان عباسی دانشگاه گیلان، دانشکده فنی، گروه نساجی، صندوق پستی 3756 عادله قلی‌پور کنعانی تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، گروه مهندسی نساجی، کد 1477893855 Journal Article 2025 12 25 Hypothesis: Natural hydrogels, owing to their biocompatibility and high moisture absorption capacity, are widely recognized as suitable candidates for wound healing applications. Surface activation of hydrogels using cold plasma technology, through the increasing of polar oxygen containing functional groups significantly improves surface hydrophilicity. These physicochemical modifications promote enhanced interactions between the hydrogel surface and the biological environment, thereby improving their overall performance in biomedical applications In this project, the main goal is to fabricate a super-hydrophilic hydrogel layer based on polysaccharides by employing cold plasma surface modification. Methods: 2% (wt/v) of tragacanth (Tg), alginate (Alg), and chitosan (Cs) solutions were prepared, and two-component and three-component solutions were fabricated in different mass ratios. To provide a proper crosslinking for a three-component hydrogel, two different crosslinkers of calcium chloride and tannic acid were used After molding and drying, the surface of the hydrogels was modified using cold plasma technology. For the physicochemical characterization of the hydrogels, scanning electron microscopy, contact angle, swelling, gel content, mechanical strength, and FTIR-ATR spectroscopy tests were carried out. Findings: The three-component hydrogel of Tg/Alg/Cs (1/1/1), crosslinked by tannic acid and modified by cold plasma treatment, was selected as optimum hydrogel. Plasma treatment markedly enhanced surface hydrophilicity, reducing the water contact angle from about 76° to 20°. The tensile testing showed a reduction in mechanical strength from about 1.82 MPa for non-treated hydrogel to 0.62 MPa for plasma-treated hydrogel. The result of FTIR ATR confirmed the enhancement of hydrogen-bonding among functional groups and activating of amides in hydrogel surfaces treated by cold plasma. Overall, the plasma activated three-component hydrogel could be introduced as a promising candidate for wound healing applications. فرضیه: هیدروژل‌های طبیعی به‌دلیل زیست‌سازگاری و قابلیت جذب رطوبت زیاد، گزینه‌های مناسبی برای ترمیم زخم هستند. فعال‌سازی سطحی هیدروژل به‌کمک پلاسمای سرد، با افزایش گروه‌های عاملی قطبی‌اکسیژن‌دار سبب بهبود آب‌دوستی سطحی می‌شود. این بهبود فیزیکی شیمیایی، کارایی هیدروژل را در کاربردهای زیست‌پزشکی افزایش می‌دهد. در این پژوهش، هدف اصلی تهیه لایه هیدروژلی ابرآب‌دوست پلی‌ساکاریدی تحت پلاسمای سرد است. روش‌ها: محلول‌های 2% وزنی کتیرا (Tg)، آلژینات (Alg) و کیتوسان (Cs) به‌طور جداگانه و سپس به صورت ترکیب‌های دو و سه‌جزئی در نسبت‌های جرمی مختلف تهیه شدند. به‌منظور ایجاد اتصال‌عرضی در هیدروژل سه ‌جزئی، از دو عامل کلسیم کلرید و تانیک اسید استفاده شد. پس از قالب‌گیری و خشک‌شدن، سطح هیدروژل‌ها با پلاسمای سرد اصلاح شد. به‌منظور مشخصه‌یابی فیزیکی شیمیایی، هیدروژل‌ها با آزمون‌های میکروسکوپی الکترونی و طیف‌سنجی FTIR-ATR، اندازه‌زاویه تماس، تورم، محتوای ژل، استحکام کششی ارزیابی شدند. یافته‌ها: بررسی‌های شکل‌شناسی نشان داد، هیدروژل‌های دوجزئی Tg/Alg(70/30) و Tg/Cs (70/30) و سه‌جزئی Tg/Alg/Cs (1/1/1) به عنوان نمونه‌های بهینه دارای ناهمواری‌های سطحی و در نتیجه سطح مخصوص بیشتر هستند. نتایج نشان‌دهنده کاهش تورم هیدروژل سه‌جزئی از 69% به 27% با تغییر اتصال‌عرضی‌دهنده از CaCl2 به تانیک‌اسید است. هیدروژل سه‌جزئیTg/Alg/Cs (1/1/1) شبکه‌ای‌‌شده با تانیک‌اسید و تکمیل‌شده با پلاسمای سرد، به‌عنوان هیدروژل بهینه انتخاب شد. فعال‌سازی سطح با پلاسمای سرد سبب کاهش معنی‌دار زاویه تماس از حدود °76 به °20 و افزایش آب‌دوستی هیدروژل شده است. نتایج استحکام مکانیکی نشان‌دهنده کاهش استحکام کششی هیدروژل سه‌جزئی از 1.82MPaبه حدود 0.62MPa در اثر اصلاح سطح است. نتایج طیف‌سنجی FTIR-ATR نشان‌دهنده تقویت پیوندهای هیدروژنی بین گروه‌های عاملی و فعال‌سازی گروه‌های آمیدی موجود در هیدروژل پس از اعمال پلاسمای سرد است. به طور کلی، هیدروژل سه‌جزئی فعال‌شده با پلاسما می‌تواند به‌عنوان گزینه‌مناسبی برای کاربردهای ترمیم زخم معرفی شود.

http://jips.ippi.ac.ir/article_2187_9102d024dc636c2fb3e5eb63d734e993.pdf

پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران با همکاری انجمن پلیمر ایران مجله علوم و تکنولوژی پلیمر 10163255 38 6 2026 02 20 Performance Evaluation of Dopamine-Based Hydrophilic and ZIF-Based Hydrophobic Membranes for Oil–Water Separation کارایی غشاهای آب‌دوست برپایه دوپامین و آب‌گریز بر پایه ZIF درجداسازی آب-نفت 2188 10.22063/jipst.2026.35845.2446 FA سحر افلاکی اصفهان، دانشگاه اصفهان، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی شیمی، کد پستی 8174673441 مریم همایون‌فال اصفهان، دانشگاه اصفهان، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی شیمی، کد پستی 8174673441 0000-0001-8448-3609 فاطمه طهماسبی سفیددشتی اصفهان، دانشگاه اصفهان، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی شیمی، کد پستی 8174673441 Journal Article 2026 02 07 Hypothesis: Oil waste-water pollution and the presence of water-in-oil create significant environmental challenges and affect oil transportation processes including damage to aquatic ecosystems and corrosion of transfer equipment. Therefore, in this study, polyacrylonitrile membranes with the addition of dopamine (to increase hydrophilicity) and nanostructures ZIF-8 and ZIF-67 (to induce controlled hydrophobicity) were fabricated, and their performance in separating water/oil emulsions was evaluated Methods: Dual-layer nanocomposite membranes consisting of a polyacrylonitrile substrate and an active polyamide layer were prepared. This polyamide active layer was formed on the substrate using the interfacial polymerization method and dopamine along with ZIF-8 and ZIF-67 nanostructures were employed for its modification. Fabricated membranes were characterized by ATR-FTIR, SEM, AFM contact angle, and porosity, while their filtration performance was assessed based on flux, selectivity and filtration resistance. Findings: The results show that polyamide coating and the addition of dopamine due to the hydrophilic nature of NH and OH groups, reduced the organic phase flux On the other hand, the addition of hydrophobic nanostructures ZIF-8 and ZIF-67 enhanced the organic phase flux by increasing surface roughness and lipophilicity. Furthermore, the flux recovery in the M (0,0) membrane was less than 20%, while with polyamide coating and the addition of dopamine, the flux recovery in the PAN PA (DA,0) membrane increased to 55%. The flux recovery of the hydrophobic PAN/PA (DA, Z2 67) membrane reached an acceptable value of 96%. Additionally, the water selectivity in the PAN/PA (0, 0) and PAN/PA (DA, 0) membranes was calculated to be 51 and 56, respectively, while for the pristine membrane it was 2.22. These nanostructures also increased the selectivity of the organic phase due to the presence of hydrophobic 2-methylimidazole groups, and dopamine enhanced this effect increasing the value from 4.9 for the raw to 175 for the PAN/PA (DA, Z2 67) membrane فرضیه: آلودگی پساب نفتی و وجود آب در نفت مشکلات جدی برای محیط زیست و فرایندهای انتقال نفت از جمله آسیب به بوم‌سازگان آبی و خوردگی تجهیزات انتقال ایجاد می‌کند. بنابراین، در پژوهش حاضر، غشاهای پلی‌آکریلونیتریل با افزودن دوپامین (برای افزایش آب‌دوستی) و نانوساختارهای ZIF-8 و ZIF-67 (برای ایجاد آب‌گریزی کنترل‌شده) ساخته شده و عملکرد آن‌ها در جداسازی امولسیون آب/نفت بررسی می‌شود. روش‌ها: در این پژوهش، غشاهای نانوکامپوزیتی دولایه شامل زیرلایه پلی‌آکریلونیتریل و لایه فعال پلی‌آمیدی تهیه شدند. لایه فعال پلی‌آمید با روش پلیمرشدن بین‌سطحی روی زیرلایه ایجاد و برای اصلاح آن از دوپامین و نانوساختارهای ZIF-8 و ZIF-67 استفاده شد. غشاهای ساخته‌شده با آزمون‌های ATR-FTIR، SEM، AFM، زاویه تماس و تخلخل مشخصه‌یابی شدند و با سنجش شار، گزینش‌پذیری و مقاومت صافشی، کارایی صافش آن‌ها ارزیابی شد. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد، لایه‌نشانی پلی‌آمید و افزودن دوپامین به‌دلیل ماهیت آب‌دوست گروه‌های NH و OH موجب کاهش شار فاز آلی شد، در حالی‌که افزودن نانوساختارهای آب‌گریزZIF-8 و ZIF-67 با افزایش زبری و چربی‌دوستی سطح، شار فاز آلی را بهبود داد. همچنین، بازیابی شار در غشای M (0,0) کمتر از 20 درصد بود، در حالی‌که با لایه‌نشانی پلی‌آمید و افزودن دوپامین، بازیابی شار غشای PAN/PA (DA,0) به 55 درصد افزایش یافت. همچنین بازیابی شار غشای آب‌گریز PAN/PA (DA, Z267) به رقم قابل قبول %96 رسید. از سوی دیگر، مقدار گزیشن‌پذیری آب در غشاهای PAN/PA (0, 0) و PAN/PA (DA, 0) به‌ترتیب برابر 51 و 56 محاسبه شد در حالی که این مقدار برای غشای خام برابر 2.22 بود. این نانوساختارها همچنین گزینش‌پذیری فاز آلی را به‌دلیل حجود گروه‌های آب‌گریز ۲-متیل‌ ایمیدازول افزایش دادند و دوپامین این اثر را تقویت کرد؛ به‌طوری‌که مقدار ان از 4.9 برای غشا خام به 175 برای غشا PAN/PA (DA, Z267) رسید.

http://jips.ippi.ac.ir/article_2188_27ce7a0b64764d801326c4ce1f2b9964.pdf

پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران با همکاری انجمن پلیمر ایران مجله علوم و تکنولوژی پلیمر 10163255 38 6 2026 02 20 Thermal Stability and Mechanical Properties of Poly(vinyl chloride) Nanocomposites Containing a Schiff Base Complex and Magnesium Hydroxide Nanoparticles پایداری گرمایی و خواص مکانیکی نانوکامپوزیت‌های پلی(وینیل کلرید) دارای کمپلکس شیف-باز و نانوذرات منیزیم هیدروکسید 2205 10.22063/jipst.2026.35850.2448 FA محسن حاجی‌بیگی تهران، دانشگاه خوارزمی، دانشکده شیمی، گروه شیمی آلی و پلیمر، کد پستی 15719-14911 0000-0001-8085-0635 علیرضا چیذری تهران، دانشگاه خوارزمی، دانشکده شیمی، گروه شیمی آلی و پلیمر، کد پستی 15719-14911 Journal Article 2026 02 11 Hypothesis: Oil waste-water pollution and the presence of water-in-oil create significant environmental challenges and affect oil transportation processes including damage to aquatic ecosystems and corrosion of transfer equipment. Therefore, in this study, polyacrylonitrile membranes with the addition of dopamine (to increase hydrophilicity) and nanostructures ZIF-8 and ZIF-67 (to induce controlled hydrophobicity) were fabricated, and their performance in separating water/oil emulsions was evaluated Methods: Dual-layer nanocomposite membranes consisting of a polyacrylonitrile substrate and an active polyamide layer were prepared. This polyamide active layer was formed on the substrate using the interfacial polymerization method and dopamine along with ZIF-8 and ZIF-67 nanostructures were employed for its modification. Fabricated membranes were characterized by ATR-FTIR, SEM, AFM contact angle, and porosity, while their filtration performance was assessed based on flux, selectivity and filtration resistance Findings: The results show that polyamide coating and the addition of dopamine due to the hydrophilic nature of NH and OH groups, reduced the organic phase flux On the other hand, the addition of hydrophobic nanostructures ZIF-8 and ZIF-67 enhanced the organic phase flux by increasing surface roughness and lipophilicity Furthermore, the flux ecovery in the M (0,0) membrane was less than 20%, while with polyamide coating and the addition of dopamine, the flux recovery in the PAN PA (DA,0) membrane increased to 55%. The flux recovery of the hydrophobic PAN PA (DA, Z2 67 membrane reached an acceptable value of 96%. Additionally, the water selectivity in the PAN/PA (0, 0) and PAN/PA (DA, 0) membranes was calculated to be 51 and 56, respectively, while for the pristine membrane it was 2.22. These nanostructures also increased the selectivity of the organic phase due to the presence of hydrophobic 2-methylimidazole groups, and dopamine enhanced this effect increasing the value from 4.9 for the raw to 175 for the PAN/PA (DA, Z2 67) membrane فرضیه: با توجه به محدودیت‌ مقاومت گرمایی پلی‌(وینیل کلرید) ( PVC) ، توسعه سامانه‌های افزودنی چندمنظوره با کارایی هم‌زمان گرمایی و مکانیکی از اهمیت زیادی برخوردار است. فرضیه اصلی این پژوهش بر این اساس استوار است که ترکیب هم‌زمان دو جزء شامل پایدارکننده گرمایی فلز-آلی و بازدارنده شعله نانوساختار دارای گروه‌های عاملی فسفردار می‌تواند با اثر هم‌افزایی، به بهبود خواص گرمایی PVC بدون کاهش خواص مکانیکی منجر شود. روش‌ها: در این راستا، کمپلکس شیف-‌باز روی (ZSC) به‌عنوان پایدارکننده گرمایی و نانوذرات منیزیم هیدروکسید (MDH) اصلاح‌شده با دی‌کربوکسیلیک اسید دارای DOPO (DMMH) به‌عنوان منبع فسفر، تهیه و به‌صورت جداگانه و ترکیبی به ماتریس PVC افزوده شدند. فیلم‌های نازک PVC با روش ریخته‌گری محلول در حلال تتراهیدروفوران تهیه شد. ساختار شیمیایی و موفقیت فرایند سنتز افزودنی‌ها با طیف‌سنجی زیرقرمز تبدیل فوریه ( FTIR)، رزونانس مغناطیسی هسته (NMR )، پراش پرتو X ، میکروسکوپ الکترونی پویشی (SEM ) و تجزیه‌های عنصری تأیید شد. رفتار گرمایی و اشتعال‌پذیری نانوکامپوزیت‌ها به‌کمک گرماوزن‌سنجی (TGA ) و آزمون شاخص محدودیت اکسیژن (LOI) بررسی شده و خواص مکانیکی نمونه‌ها نیز با آزمون کشش ارزیابی شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد، وجود هم‌زمان ZSC و DMMH موجب افزایش دمای 50 درصد تخریب گرمایی به مقدار %5/7 درصد، افزایش باقی‌مانده کربنی به مقدار %50 و بهبود مقدار LOI به مقدار %3 نسبت به نمونه PVC اولیه می‌شود. افزون بر این، ترکیب بهینه افزودنی‌ها به افزایش استحکام کششی به مقدار %40 درصد و مدول یانگ به مقدار %47 نسبت به PVC اولیه منجر شد. این سامانه، راهبرد مؤثری برای تولید قطعاتی ایمن‌تر با عملکرد گرمایی بهبود‌یافته از PVC را فراهم می‌آورد.

http://jips.ippi.ac.ir/article_2205_4bb220b44e29470a7cdd72b1de2f616e.pdf

پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران با همکاری انجمن پلیمر ایران مجله علوم و تکنولوژی پلیمر 10163255 38 6 2026 02 20 Polyolefin Elastomer and Nanoclay Synergistic Effect on the Properties of LDPE as a Base Material for Foam Applications اثر هم‌افزایی پلی‌اولفین الاستومر و نانورس بر خواص پلی‌اتیلن‌ کم‌چگالی به‌عنوان ماده پایه در کاربردهای اسفنج 2204 10.22063/jipst.2026.35862.2457 FA سیدمرتضی مظفری آهنگرکلایی بابلسر، داﻧﺸﮕﺎه ﻣﺎزﻧﺪران، داﻧﺸﮑﺪه ﻓﻨﯽ و فناوری، ﮔﺮوه ﻣهندسی ﺷﯿمی، صندوق پستی 13534-47416 0000-0002-6033-2600 علیرضا عنایتی کفشگری بابلسر، داﻧﺸﮕﺎه ﻣﺎزﻧﺪران، داﻧﺸﮑﺪه ﻓﻨﯽ و فناوری، ﮔﺮوه ﻣهندسی ﺷﯿمی، صندوق پستی 13534-47416 Journal Article 2026 04 12 Hypothesis: Polyolefin elastomer (POE) improves flexibility by increasing free volume and chain mobility; however, it simultaneously reduces melt viscosity and strength, which can impair cell stability during the foaming process Conversely, nanoclay is hypothesized to create numerous nucleation sites through a nucleating mechanism and increase interfacial melt viscosity by acting as a physical barrier and restricting chain mobility. The present study focuses on developing an optimized base formulation of LDPE suitable for foam applications rather than the direct fabrication of foam structures Methods: To investigate the synergistic effects of nanoclay and polyolefin elastomer low-density polyethylene was mixed with varying concentrations of both components In this regard, “Design of Experiments” software was employed by considering the adjustable ranges of polyolefin elastomer and nanoclay based on the literature Samples with different material compositions were compounded using a twin-screw extruder and then injection-molded into dumbbell-shaped specimens. Melt flow index, differential scanning calorimetry, and tensile tests were subsequently carried out. The interaction effects of polyolefin elastomer and nanoclay concentrations on the melt flow index, melting temperature, modulus, and tensile strength of lowdensity polyethylene were further analyzed using three-dimensional plots generated by the employed software Findings: The results indicate that within the investigated concentration range the effect of polyolefin elastomer concentration on the melt flow index of lowdensity polyethylene was independent of the presence of nanoclay. In other words increasing the polyolefin elastomer amount led to higher melt flow index at both low and high nanoclay loadings. Also, the maximum melting temperature (117°C) modulus (19.3 MPa), and tensile force-at-break (151 N) of low-density polyethylene were achieved at the highest nanoclay (0.2 phr) and polyolefin elastomer (5 phr) concentrations. فرضیه: پلی‌الفین الاستومر با افزایش حجم آزاد و تحرک زنجیرهای پلیمری، اگرچه باعث بهبود انعطاف‌پذیری می‌شود، اما همزمان منجر به کاهش گران‌روی و استحکام مذاب می‌شود که می‌تواند پایداری سلول‌ها را در فرایند اسفنجی‌شدن مختل کند. در مقابل، فرض می‌شود نانورس می‌تواند با سازوکار هسته‌زایی مراکز متعددی برای تشکیل سلول‌ها ایجاد کرده و با ایجاد سد فیزیکی و محدود کردن تحرک زنجیرها، گران‌روی مذاب را در نواحی بین‌سطحی افزایش ‌دهد. این پژوهش با هدف توسعه و بهینه‌سازی فرمو‌ل‌بندی پایه پلی‌اتیلن سبک به‌عنوان ماده اولیه مناسب برای کاربردهای اسفنجی انجام شده است و تمرکز آن بر طراحی آمیزه مناسب پیش از فرایند تولید اسفنج است. روش‌ها: برای بررسی اثر هم‌زمان نانورس و پلی‌اولفین الاستومر، ابتدا پلی‌اتیلن سبک با مقادیر مختلف نانورس و پلی‌الفین الاستومر مخلوط شد. در این راستا، باتوجه به بازه قابل تغییر برای پلی‌اولفین الاستومر و نانورس بر اساس مقالات، از نرم‌افزار طراحی آزمون بهره‌گیری شد. نمونه‌ها با نسبت‌های مختلف مواد با استفاده از اکسترودر دو مارییچ باهم مخلوط و در ادامه با استفاده از دستگاه تزریق به شکل دمبلی، شکل‌دهی شدند. آزمون‌های شاخص جریان مذاب، گرماسنجی پویشی-تفاضلی و کشش روی آن‌ها انجام گرفت. سپس با رسم منحنی‌های سه بعدی با نرم‌افزار طراحی آزمون، اثر متقابل غلظت پلی‌اولفین الاستومر و نانورس بر شاخص جریان مذاب، دمای ذوب، مدول و نیروی استحکامی پلی‌اتیلن سبک بررسی شد. یافته‌ها: نتایج حاکی از آن است که در دامنه غلظتی بررسی‌شده، اثر غلظت پلی‌اولفین الاستومر بر شاخص جریان مذاب پلی‌اتیلن سبک، مستقل از وجود نانورس بوده است. به‌طوریکه افزایش پلی‌اولفین الاستومر در غلظت کم و زیاد نانورس باعث افزایش شاخص جریان مذاب می‌شود. همچنین پلی‌اتیلن سبک دارای 0.2phr نانورس و 5phr پلی‌اولفین الاستومر بیشترین دمای ذوب ( 117)، مدول (19.3MPa ) و نیروی استحکامی کششی (151N) را نشان می‌دهد.

http://jips.ippi.ac.ir/article_2204_6746b5443682372c63159516570f74ab.pdf

پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران با همکاری انجمن پلیمر ایران مجله علوم و تکنولوژی پلیمر 10163255 38 6 2026 02 20 Graphine Oxide-NH2-Fe-Zn-DAC Nanocomposite Synthesis and Characterization: System’s Effective Capability in Pb(II) Ions Removal سنتز و شناسایی نانوکامپوزیت GO-NH2-Fe-Zn-DAC با قابلیت حذف یون سرب 2209 10.22063/jipst.2026.35881.2462 FA صغرا فتحعلی‌پور ارومیه، دانشگاه ارومیه، مرکز آموزش عالی شهید باکری میاندوآب، گروه گیاهان دارویی سیما پوربیرام تهران، دانشگاه پیام نور، گروه شیمی، کد پستی 4697-19395 بخشعلی معصومی تهران، دانشگاه پیام نور، گروه شیمی، کد پستی 4697-19395 آرزو بابامیری تهران، دانشگاه پیام نور، گروه شیمی، کد پستی 4697-19395 Journal Article 2026 05 08 Hypothesis: Bimetallic nanoparticles have attracted attention due to synergistic properties and green synthesis. Graphene oxide (GO) is an ideal substrate for nanoparticle immobilization, but nanosheet aggregation and separation issues limit its application. Yucca cellulose can overcome these limitations. This study aims to green-synthesize a nanocomposite based on Yucca dialdehyde cellulose covalently immobilized onto functionalized GO containing Fe-Zn nanoparticles, along with a preliminary investigation of Pb (II) removal Methods: Cellulose extracted from Yucca was oxidized to dialdehyde cellulose with sodium periodate. Fe-Zn nanoparticles were deposited onto graphene oxide (synthesized by the modified Hummers method) using green tea extract. The resulting nanohybrid was functionalized with ethylenediamine and covalently attached to dialdehyde cellulose. The GO-NH2-Fe-Zn-DAC nanocomposite was characterized using various techniques, and its performance in removing Pb(II) ions was investigated Findings: FTIR confirmed the covalent bonding between aminated graphene oxide and dialdehyde cellulose. FE-SEM revealed the distribution of quasi-spherical nanoparticles with sizes of 30-50 nm on graphene oxide. XRD confirmed the presence of Fe-Zn nanoparticles, and zeta potential analysis demonstrated the colloidal stability of the final nanocomposite (-82.1 mV compared to -28 mV for pristine graphene oxide). The enhanced saturation magnetization (2.36 emu/g, approximately 3.4 times that of GO-Fe-Zn), along with low coercivity (<120 Oe) and low Mᵣ/Mₛ ratio (<0.5) confirmed the favorable soft ferromagnetic properties of the nanocomposite. In a preliminary Pb(II) removal test, the nanocomposite removed 84% of lead ions within 60 min, and its equilibrium adsorption capacity was estimated to be approximately 210 mg/g. The synthesized nanocomposite, featuring biodegradability, high colloidal stability, soft ferromagnetic behavior, magnetic separability, and a green synthesis route, holds great promise for the remediation of heavy metal-contaminated wastewater and magnetic separation applications. فرضیه: نانوذرات دوفلزی به‌دلیل خواص هم‌افزایی و سنتز سبز با استفاده از عصاره‌های گیاهی، توجه گسترده‌ای را جلب کرده‌اند. گرافن اکسید بستر ایده‌آلی برای تثبیت نانوذرات است، اما مشکلات انبوهش و جداسازی نانوصفحه‌ها، کاربرد آن را محدود می‌کند. سلولوز یوکا می‌تواند بر این محدودیت‌ها غلبه کند. این مطالعه با هدف سنتز سبز نانوکامپوزیت بر پایه سلولوز دی‌آلدهید یوکا که به‌صورت کووالانسی روی نانوذرات گرافن اکسید عامل‌دار دارای آهن-روی تثبیت شده است، همراه با بررسی اولیه حذف یون سرب انجام شده است. روش‌ها: سلولوز استخراج‌شده از یوکا با سدیم پریدات به سلولوز دی‌آلدهید اکسید شد. نانوذرات آهن-روی با عصاره چای سبز روی گرافن اکسید سنتزشده نشانده و نانوهیبرید حاصل با اتیلن دی‌آمین عامل‌دار و به سلولوز دی‌آلدهید متصل شد. نانوکامپوزیت GO-NH2-Fe-Zn-DAC با روش‌های مختلف مشخصه‌یابی و عملکرد آن در حذف یون سرب بررسی شد. یافته‌ها: FTIR پیوند کووالانسی بین گرافن اکسید آمین‌دار و سلولوز دی‌آلدهید را تأیید کرد. FE-SEM توزیع نانوذرات تقریباً کروی با اندازه 50-30 نانومتر را روی گرافن اکسید نشان داد. XRD وجود هم‌زمان نانوذرات آهن-روی و پتانسیل زتا پایداری کلوئیدی نانوکامپوزیت نهایی (mV -1.82 در مقایسه با mV 28 - برای گرافن اکسید خالص) را نشان دادند. مغناطش اشباع افزایش‌یافته (2.36emu/g، تقریباً 4/3 برابر GO-Fe-Zn)، همراه با میدان وادارندگی کم (کمتر از ۱۲۰ اورستد) و نسبت کم Mᵣ/Mₛ (کمتر از 0.5)، ویژگی‌های فرومغناطیس نرم مطلوب نانوکامپوزیت را تأیید کرد. در بررسی مقدماتی حذف سرب، نانوکامپوزیت توانست %۸۴ از یون‌های سرب را به‌مدتmin ۶۰ حذف کند و ظرفیت جذب تعادلی آن حدود۲۱۰mg/g برآورد شد. نانوکامپوزیت سنتزشده به‌دلیل زیست‌تخریب‌پذیری، پایداری کلوئیدی زیاد، خواص فرومغناطیس نرم، قابلیت جداسازی مغناطیسی و سنتز سبز، گزینه‌ای امیدوارکننده برای تصفیه پساب‌های دارای فلزات سنگین و کاربردهای جداسازی مغناطیسی به‌شمار می‌آید.

http://jips.ippi.ac.ir/article_2209_cbd5d43c0a172cf0c5ef9cbabd6c9b9f.pdf

پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران با همکاری انجمن پلیمر ایران مجله علوم و تکنولوژی پلیمر 10163255 38 6 2026 02 20 Effect of Trifluoropropyl-POSS Nanoparticles on the Morphology, Crystallization Behavior, Rheological and Mechanical Properties of PLA/PBAT Blends اثر نانوذرات تری‌فلوئوروپروپیل-سیلسسکویی‌اکسان اولیگومری چندوجهی بر شکل‌شناسی، رفتار بلورش و خواص رئولوژیکی و مکانیکی آمیخته‌های PLA/PBAT 2210 10.22063/jipst.2026.35917.2473 FA معصومه بیگ‌محمدی قم، دانشگاه صنعتی قم، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی پلیمر، صندوق پستی 1519-37195 جعفر خادم‌زاده یگانه قم، دانشگاه صنعتی قم، دانشکده فنی و مهندسی، گروه مهندسی پلیمر، صندوق پستی 1519-37195 Journal Article 2026 07 11 Hypothesis: Poly(lactic acid) (PLA) is one of the most promising biodegradable polymers owing to its renewability, high mechanical strength, stiffness, and biocompatibility. However, its inherent brittleness considerably limits its engineering applications. Although blending PLA with poly(butylene adipate-coterephthalate) (PBAT) is an effective strategy for improving toughness, the poor interfacial compatibility between the two polymers results in an unfavorable phase morphology and restricts the simultaneous enhancement of strength and toughness. It was hypothesized that trifluoropropyl polyhedral oligomeric silsesquioxane (F-POSS) nanoparticles by improving the blend morphology and interfacial adhesion, could enhance mechanical properties of PLA/PBAT blends Methods: PLA/PBAT blends with a weight ratio of 75/25 and nanocomposites containing 1, 3, and 5% (by wt) F-POSS nanoparticles were prepared by melt mixing. The phase morphology and nanoparticle localization were characterized by SEM and TEM, respectively. The rheological behavior was investigated by oscillatory rheometry, while crystallization behavior was studied using DSC. Tensile tests were performed to evaluate mechanical performance of the blends Findings: TEM observations revealed that F-POSS nanoparticles were predominantly localized in the PLA matrix, while a portion of the nanoparticles was also distributed at the PLA/PBAT interface. The incorporation of F-POSS significantly refined the PBAT dispersed phase, narrowed the particle size distribution, enhanced interfacial adhesion, and reduced the matrix ligament thickness (τ), with the lowest τ being obtained for the blend containing 3% (by wt) F-POSS. Rheological analysis indicated a lubrication effect of F-POSS at low nanoparticle loading, whereas nanoparticle aggregation became dominant at higher concentrations. The DSC results showed that low F-POSS contents shifted the cold crystallization temperature of PLA to lower values without significantly affecting its crystallinity. The blend containing 3% (by wt) F-POSS exhibited the most pronounced improvement in ductility and tensile toughness. It was observed that extensive shear yielding of the PLA matrix was primarily responsible for the remarkable toughening of the blend. فرضیه: پلی‌(لاکتیک اسید) (PLA) به‌دلیل زیست‌تخریب‌پذیری، استحکام و سختی مناسب، یکی از امیدوارکننده‌ترین پلیمرهای زیست‌پایه به‌شمار می‌رود، اما تُردی ذاتی آن کاربردهای مهندسی این پلیمر را محدود کرده است. اگرچه آمیخته‌سازی PLA با پلی(بوتیلن آدیپات-کو-ترفتالات) (PBAT) موجب افزایش چقرمگی می‌شود، ناسازگاری بین‌فازی و شکل‌شناسی نامناسب، دستیابی هم‌زمان به استحکام و چقرمگی مطلوب را با محدودیت مواجه می‌کند. در این پژوهش فرض شد، نانوذرات تری‌فلوئوروپروپیل سیلسسکویی‌اکسان اولیگومری چندوجهی (F-POSS) با بهبود شکل‌شناسی و افزایش چسبندگی بین‌فازی، بتوانند خواص مکانیکی آمیخته PLA/PBAT را بهبود بخشند. روش‌ها: آمیخته PLA/PBAT با نسبت وزنی 25/75 و نمونه‌های دارای 1، 3 و %5 وزنی نانوذرات F-POSS با روش اختلاط مذاب تهیه شدند. شکل‌شناسی و محل استقرار نانوذرات به‌ترتیب با میکروسکوپ‌های الکترونی پویشی و عبوری بررسی شد. رفتار رئولوژیکی با رئومتر نوسانی، رفتار بلورش با گرماسنجی پویشی تفاضلی (DSC) و خواص مکانیکی با آزمون کشش ارزیابی شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد، نانوذرات F-POSS به‌طور عمده در فاز PLA و بخشی نیز در فصل مشترک دو فاز استقرار یافته‌اند. وجود این نانوذرات موجب کاهش اندازه و یکنواخت‌ترشدن توزیع قطره‌های PBAT، افزایش چسبندگی بین‌فازی و کاهش ضخامت بند ماتریس (t) شد؛ به‌طوری‌که نمونه دارای %3 وزنی F-POSS کمترین مقدار tرا نشان داد. آزمون‌ رئولوژی بیانگر اثر روان‌کنندگی F-POSSدر غلظت‌های کم و تشکیل انبوهه نانوذرات در غلظت‌های بیشتر بود. نتایج DSC نشان داد، افزودن مقادیر کم F-POSSدمای بلورش سرد PLA را کاهش داده، در حالی که درجه بلورینگی تغییر محسوسی نداشت. بیشترین بهبود خواص مکانیکی در نمونه دارای %3 وزنی F-POSS مشاهده شد؛ به‌طوری‌که ازدیاد طول تا شکست و چقرمگی به‌طور شایان توجهی افزایش یافت. مشاهده شد، تسهیل تسلیم برشی گسترده در ماتریس PLA، مهم‌ترین سازوکار افزایش چقرمگی آمیخته به‌شمار می‌رود.

http://jips.ippi.ac.ir/article_2210_a484f0fa9ef47eff68dba67f05407890.pdf